Osteoporose / vertebroplastie
Osteoporose: een probleem!
Door de toenemende veroudering van onze populatie komen we als orthopedisch chirurg meer en meer in aanraking met osteoporose in het algemeen en de behandeling van osteoporotische fracturen in het bijzonder.Wat is osteoporose ?
Als gevolg van veroudering en hormonale veranderingen treedt er over de jaren een verlies aan botmassa op. Dit is een geleidelijke evolutie die vaak onopgemerkt gebeurt. Stilaan wordt het bot zwakker tot er effectief een verhoogd risico op fracturen bestaat. Deze breuken treden vooral op ter hoogte van de heup, de wervelkolom en de pols.
Om na te gaan of het bot inderdaad een zekere zwakte vertoont kan men de botdichtheid meten. Dit noemt men een densitometrie. Dit kan op verschillende manieren gebeuren, maar meestal gebeurt dit door een DEXA scan. Een lijst van wie er voor dit soort onderzoek in aanmerking komt vindt u hieronder.
Wie komt in aanmerking voor het bepalen van de botdichtheid ?
Vrouwen
- Afwezigheid van de maandstonden, langer dan 6 maanden
- anorexia nervosa
- fysieke overtraining
- prolactinoma
- Menopauze voor de leeftijd van 45 jaar
- spontaan
- na operatie
- als gevolg van chemotherapie of bestraling van het bekken
- Begin van de maandstonden na de leeftijd van 15 jaar
- Natuurlijke of heelkundige menopauze, ontstaan na 45 jaar met minstens 2 risicofactoren
- afwezigheid van hormoonsubstitutie
- familiale voorgeschiedenis
- lage BMI (<25)
- roken (>10 sigaretten per dag)
- zittend leven (< 30 minuten fysieke inspanning per dag)
- dieet arm aan calcium (< 1g/dag)
- Vrouwen ouder dan 65 jaar die nooit een botdensitometrie hebben gehad
- Primair en secundair hypogonadisme
- Persoonlijke voorgeschiedenis van een niet-traumatische fractuur
- toevallige radiologische diagnose van osteopenie
- Voorgeschiedenis van langdurige immobilisatie (>3 maanden)
- Aandoeningen met weerslag op het skelet (verschillende hormonale aandoeningen, chronische nierinsufficientie, hemochromatose, chronisch reuma, syndroom van Marfan,...)
- Geneesmiddelen gebruik die inwerken op het skelet (glucocorticoiden, antiepileptica, schildklierhormoon,...)
Huidige behandeling van indeukfracturen
Naast heupfracturen en polsfracturen is de osteoporotische wervelindeukingsfractuur een veel voorkomende fractuur. Sommige van deze breuken kunnen onopgemerkt doorgaan, anderen zijn soms zeer pijnlijk en sterk invaliderend voor de patiënt.
Deze breuken ontstaan meestal in het middelste gedeelte van de rug (laag Thoracaal, hoog Lumbaal). Zelden zullen ze aanleiding geven tot uitvalsverschijnselen.
De vroegere behandeling van zulke fracturen bestond uit bedrust, het geven van de nodige pijnstilling en calcitonine derivaten evenals het dragen van een corset. De meer geactualiseerde behandeling bestaat uit het uitvoeren van een vertebroplastie.